budzimir

Сьвет учора і сёньня ў фотаздымках.

Тайланд: амэрыканскія марскія пэхацінцы дэманструюць сваю здольнасьць выжываць у экстрэмальных умовах:



( + 3 )

Аблога.

Падзагалоўкі:

У ГЛЫБІНІ ДУШЫ ХОЧАЦЦА БЫЦЬ КАРЫСНЫМ...
ЗА КВІТНЕЮЧУЮ СКЛАДАНАСЬЦЬ!
КАЗУС ПУСІКАВАЙ

Цытаваліся: curiousolga, veter_r_r, ellada_br, alex_brest, ihar_sluchak, ahromenka, etana_87, guralyuk, shupa, pieczanko, petra_leleka, stas_allov, mojo_fm, govage, а таксама Хартыя-97, форум глянцавага часопісу "Касмаполітан" і minsk_by.

Для целаў існуе назаляючая і клапатлівая грамадзкая дзейнасьць, якой толькі і дасягаецца нейкі грамадзкі кампраміс. Няма яе, разбрыліся грамадзяне-атамы па ізаляваных вочках кватэраў – і на месцы цьвёрдай глебы грамадзкага кампрамісу лёгка расплываецца багна дзяржаўнага ўсеўладзьдзя. Яно можа і добрым здацца іншым разам, вясёлым і карысным – як балотныя журавіны - але невядома, якая ўнізе глыбіня. Дзе дно, ці ёсьць яно? З балота можна сысьці, з дрыгвы – паспрабуй!

І ўсё-ткі мне сорамна за вас, дарагія мае калегі і суайчыньнікі. Я маю на ўвазе тых, хто ўпікаў мяне за "празьмерную" увагу да гаіцянаў.

Ня буду чарговым разам наракаць на дэфіцыт гуманізма, альтруізма і чалавекалюбства. Урэшце, гэтыя якасьці выпрацоўваюцца ў выніку вельмі працяглага і складанага эвалюцыйнага працэсу. Ну, не дарасьлі яшчэ, што тут паробіш.

Аднак правінцыяналізм, галоўным складнікам якога ёсьць адсутнасьць цікаўнасьці да сьвету (культурная самаізаляцыя, неўспрымальнасьць "іншага", у шырокім сэнсе слова), хаця і можна неяк вытлумачыць, але дараваць немагчыма.

Нават у рамках нацыяналістычнай лёгікі вы схібілі. Глядзіце, нікога з вас абсалютна не зацікавіў лёс шасьці тысячаў легіянераў з Рэчы Паспалітай, якія або загінулі на Гаіці, або засталіся там, пяройдучы на бок гаіцянскіх паўстаўнцаў. Хаця сярод іх маглі быць і нашы з вамі продкі, хто ведае.

Не зацікавіліся ня толькі вы, але, здаецца, ніводнае беларускае выданьне не патурбавалася закрануць гэтую тэму.

І вы яшчэ зьдзіўляецеся, чаму гэта беларускую культурную і гістарычную спадчыну разабралі суседзі?

Нічога дзіўнага.

Наадварот, дзіўна, што пры такім нізкім узроўні цікаўнасьці да "свайго" і "сваіх" хоць нешта засталося беларусам.

Вось палякі прадэманстравалі, што іх вельмі цікавіць усё, што мае хоць якое, няхай вельмі далёкае, дачыненьне да Польшчы. Напрыканцы мінулага месяцу "Gazeta Wyborcza" надрукавала артыкул пад назвай Czarna Polonia, прысьвечаны нашчадкам легіянераў з Рэчы Паспалітай, якія жывуць на Гаіці.

Дырэктар Інстытуту польскай культуры Варшаўскага ўнівэрсытэту Лешэк Каланкевіч (Leszek Kolankiewicz) распавёў пра гаіцянскае селішча Казаль (Cazale), што месьціцца ў 45 кілямэтрах ад Порт-а-Прэнса, дзе ўсе, "нават тыя, чыя скура чорная як смала", вызнаюць сябе за палякаў і "для іх гэта вельмі важна". (Заўважу, што калі б туды езьдзілі ня з Польшчы, а зь Беларусі - магло б высьветліцца, што яны зусім не палякі, а ліцьвіны.) Хаця і ня ведаюць дакладна, дзе тая Польшча - мяркуюць, недзе ў Афрыцы.

Каваль, Рэпа, Брода, Птах, Осіка, Вільчэк... - гэта некаторыя прозьвішчы тых, хто заснаваў селішча Казаль.



Тамтэйшая жыхарка. Чым не беларуская бабця?

( Глядзець далей )

А вось і яшчэ адна монатэмная аблога (з рысункамі!) з нагоды Ўказу № 60.

Падзагалоўкі:

РУКІ ПРЭЧ АД ІНФАРМАЦЫЙНАГА ПОЛЯ ПЛЯНЭТЫ!
ВА ЎСІМ ВІНАВАТЫЯ МЯНТЫ
ТАТА КОЛІ ПАЗБАВІЦЦА ІЛЮЗІЯЎ
У БОЙ НА ІНТЭРНЭТ ПАЙДУЦЬ СТАРЫКІ

Цытаваліся: z_hunter, chudentsov, pessimist2006, lemantar, byblogger.net.

Міні-аблога, прысьвечаная Ўказу № 60.

Дню Сурка прысьвячаецца: Галоўны сурок нашых няшчасьцяў.

Яна, радзімая, чарговая аблога. Паглядзіце, хто гэтым разам трапіў на прыцэл.

А вось пачытайце чарговую нататку з ММЭ(Б) - Малой Мэдычнай Энцыкляпэдыі (Бахарэвіча), пакуль тое.

Вы павінны былі чуць пра тое, што арабаў - грамадзянаў Ізраілю ў Ізраілі дыскрымінуюць. У інтарэсах габрэйскай большасьці.

Я хацеў бы высьветліць, якім чынам вы ставіцеся да факту гэтай дыскрымінацыі. Прагаласаваўшы, вы зможацце даведацца зь ніжэй пададзенага тэксту, наколькі вы дэмакратычны.

Заўвага: у тым выпадку, калі вы антысэміт і асуджаеце габрэяў толькі таму, што вы іх ня любіце, абавязкова пазначце гэтую акалічнасьць у камэнтары. Дзякую.

Poll #1518050 Дыскрымінацыя арабскай меньшасьці ў Ізраілі.
Open to: All, detailed results viewable to: All, participants: 54

Як вы да яе ставіцеся?

( Прагаласаваў? Цяперака правер узровень сваёй дэмакратычнасьці )

Вытрымка з апошняга агляду блогаў.

***

Напэўна, многія ўжо бачылі гэты сатырычны мультфільм, але ці задумваліся, над чым менавіта нам прапануе пасьмяяцца старэйшы брат? Які, кажучы сучаснай птушынай мовай, тут крыецца "мэсідж".

( Чытаць далей )

Нарэшце, пасьля доўгай і прадалжыцельнай балезьні доўгага перапынку, зьявілася мульты-аблога. Зьявілася, як на мой погляд, недарэмна. І атрымалася ўся такая з агеньчыкам і разынкай.

Падзагалоўкі:

ДЗІЦЯЧЫЯ ФОБІІ
КАЛІ Б Я БЫЎ ПРЭЗЫДЭНТАМ...
HOPE FOR HAITI. НАДЗЕЯ ДЛЯ ГАІЦІ
ЁСЬЦЬ НАГОДА ДЛЯ АПТЫМІЗМУ
ДЗЯЎЧЫНКА З ЗАПАЛКАМІ
БАБУЛЬКА З ХУРМОЙ
КАЛАБОК, ВЯРНІСЯ Ў СЯМ'Ю! ГОРШ БУДЗЕ!
(Аналіз "мэсіджу" расейскага мульт-крэатыву пра "Бацьку")
НА ЗАЦЕМКУ РАБОТНІКАМ ІДЭАЛЯГІЧНАГА ФРОНТУ
ДЭЗЫНТЭГРАЦЫЯ
ЗЬВЕРСКІ СПАКОЙ
НАРКАМЫ! УСЕ НА ЎБОРКУ МЯККІХ ЗНАКАЎ!
СОНЕЧНЫ ВЫБУХ

Цытаваліся матэрыялы/камэнтары блогераў: dolka777, liza_skvo, zorka_venera, kermanich, atmoravi, czerniec, valery_brest_by, the_sixth_fuwa, dzimitr, bihi_puuk, e_ndrus, frezija, lemantar, anei_aka_kirian, jan_no, pakryshka.

Усім вялікі дзякуй, спадарове. Пішыце, малюйце, зьмяшчайце цікавыя артэфакты яшчэ!

Мне тут шэпчуць з-за кулісаў: годзе толькі крытыкаваць, дай які-небудзь пазытыўны прыклад. Па-мойму, слушная парада, ці ня так? Варта прыслухацца.

Даю.

Адной з галоўных, калі ня самай галоўнай, прычынай расізму і ксэнафобіі ёсьць звычайная неасьвечанасьць, дакладней - няведаньне "ксэнаў". Таму яны і выклікаюць пэўную трывожнасьць, якая часам перарастае ў фобію - як усё невядомае і незразумелае.

Апроч няведаньня, непрыязь можа фармавацца пры сутыкненьні зь ненайлепшымі прадстаўнікамі "чужых" этнасаў і знаёмства зь іхнай культурай ня з самага прыгожага боку.

То я, бадай, вазьмуся па меры сілаў выпраўляць сытуацыю. І пачаць хацеў бы з расейскага анімацыйнага праекту "Калыханкі сьвету", дзе кожная анімаваная калыханка - цудоўная мастацкая "прэзэнтацыя" таго ці іншага народу:



Наверх выкладваю турэцкую калыханку, бо яна "вылечыла" мяне самога. :) Сорамна прызнацца, але раней я адчуваў да туркаў невытлумачальную антыпатыю. Турэччына, нават самое гэта слова, выклікала ў мяне алергічны сьверб. Архан Памук ня даў рады пазбавіцца ад яго. А гэтая калыханка - як рукой зьняла.

Наўрадці хто-небудзь з вас адчувае "фобію" у адносінах да швэдаў або французаў (хаця хто ведае?), але іхныя калыханкі можна паглядзець без псыхоляга-пэдагагічнай задачы, проста каб атрымаць асалоду. :)

( Глядзець астатнія калыханкі (прывядзіце вашых дзяцей да экранаў кампутараў!) )

"Мне кажется, что "фашизм" - последнее человеческое, что осталось в этой публике. То, что держит какую-то самодисциплину, ответственность за окружающих, патриотизм. Если этот "фашизм" убрать, то наша деревня рухнет в либерально-либертарный животный мир. Где никто никому не должен ничего. Мое субъективное мнение - лучше фошызмъ.

Мне вот жутко интересно, почему в твое поле зрения не попадают какой нибудь Романчук или Ворвик, цитирующий Новодворскую, у которых, ей-богу, больше шансов продвинуть свои идеи в жизнь, и разрушительная сила этих идей несопоставимо большая, чем у пакланеннья камяням. Все эти Третьи Пути и Свободные Европы, которые несут (и принесут, потому что они часть общемировой волны) реальные сегрегацию, они нас самих превратят в Гаити, не переставая при этом лить сопли по погибшим неграм и призывать к всеобщей толерантности. Но мы этого не замечаем и цепляемся к заскокам богемы, которая при любом режиме состоит из непризнанных гениев и признанных тунеядцев.

Не потому ли, что либералы просто вписываются в формальные представления анархистов о том "что такое хорошо"? Сопли, случись чего, льют обильно, талдычат о терпимости и мире без границ, больше всего на свете боятся фашистов и большевиков. Что еще надо?..." (c) revanshist

***

Дзякуй табе за гэты камэнтар. Нягледзячы на ўсе ідэалягічныя рознагалосьсі, якія паміж намі ёсьць і, напэўна, застануцца, я цаню цябе за наяўнасьць уцямна сфармуляванай пазыцыі - вялікая рэдкасьць у нашых лясах.

Цяпер па сутнасьці.

Той "фашызм", аб якім ты гаворыш, для мяне таксама непрымальны, але крытыкаваў я дзермантаву хеўру не за яго. Бо ты маеш наўвазе дыстыляваны італьянскі варыянт фашызму, пазбаўлены ўсяго "лішняга": уласна кажучы, гэта нейкае голае дзяржаўніцтва, чыстая ідэя "моцнай дзяржавы", якая, у тваім разуменьні, уяўляе сабою абсалютнае дабро. Або, прынамсі, інструмэнт для ўсталяваньня абсалютнага дабра.

Але ты нічога ня кажаш ані пра характар гэтага дабра, ані пра тое, якім чынам яно будзе ўладкована. Я пакуль ня бачу, з чым тут увогуле можна спрачацца або згаджацца. Ты хоць шкіцова намалюй партрэт свайго "гораду сонца", каб я ведаў, што за ката ў мяшку ты мне прапануеш набыць. Пакульшто ён выглядае не раўнуючы, як тая "котка Шродынгера": ці ёсьць яна, ці то яе няма - невядома.

У адрозьненьне ад цябе, пан Дзермант і ягоныя аднадумцы выказваюцца не "увогуле", малюючы нядбайным жэстам паветраны замак, а даволі канкрэтна і па пунктах. У іх ёсьць распрацаваны плян. Тавар павернуты тварам да пакупніка: ня люба - не бяры.

Я і не бяру, а таксама заклікаю іншых, хто мяне пачуе, ня браць. Бо гэты тавар пратэрмінаваны, ад яго непрыемна папахвае, і ўвогуле ён шкодны для чалавека, што пацьверджана гістарычнай практыкай.

( Чытаць далей )

Дапусцім, што абавязкі перад нацыяй і дзяржавай – не болей, чым выдумка “нацыяналістаў”. Ну а з факту нараджэння кожнага чалавека ў пэўнай сям’і, па-вашаму, ці вынікаюць для таго чалавека нейкія абавязкі перад сваёй сям’ёй? (c) jakubaniec

***

Асабіста для мяне слова "абавязак" гучыць надта недарэчна ў адносінах да сям'і. Напэўна, мне пашанцавала, ці што, але мая сям'я - гэта працяг мяне самога, натуральнае адзінства. Жонка, дзеці, бацькі, мае і жончыны, іншыя сваякі, зь якімі я падтрымліваю больш-меньш шчыльныя зносіны.

Вядома ж, ёсьць і такія, зь якімі я зносінаў амаль (або зусім) не падтрымліваю. І гэта цалкам нармалёва - трымацца адасоблена з тымі, зь кім цябе нічога не аб'ядноўвае, апроч фармальнага сваяцтва. Калі ж яны мяне аб нечым папросяць, гэтыя фармальныя сваякі, і я здатны буду ім дапамагчы, я дапамагу - не таму, што яны мае сваякі, а таму, што папрасілі.

Адначасова я ўважаю часткай сваёй сям'і - працягам мяне самога - некаторых людзей, якія ня ёсьць маімі крэўнымі. Тым ня меньш, для мяне яны роўныя з маімі бацькамі, жонкай і дзецьмі. Хаця ў дачыненьні да іх больш слушна, мабыць, ужываць слова "камуна".

Мне ня трэба прымушаць сябе любіць сваю сям'ю, любіць сваю камуну, я люблю іх нейкім "натуральным чынам". І адзінае, што я мушу пераадольваць, калі ідзецца пра неабходнасьць дапамагчы, - гэта ўласную ляноту ды інэртнасьць (сур'ёзная праблема, але вырашальная).

Ці забавязаны я ва ўсім падпарадкоўвацца сваёй сям'і, падладжвацца пад яе? Зусім не. Жонка, дзеці, бацькі, сваякі, "камунары" - ва ўсіх нас ёсьць свае погляды на жыцьцё, хоць нечым ды розныя. У некаторых выпадках яны розьняцца кардынальна. Таму мы не "падпісваемся" адно за аднаго ў шэрагу пытаньняў. Ніякай "кругавой парукі" і "групаўшчыны". Дыскутуем, спрачаемся, часам сутыкаемся з поўным непаразуменьнем і нязгодай. Але паміж намі не перарываеца "цахэлу", сувязь.

Ці існуе такое самае цахэлу паміж чальцамі "нацыі"?

Баюся вас расчараваць, але ў рэчаіснасьці - не існуе. Яе можна толькі ўявіць, нафантазіяваць, прымусіць сябе паверыць у ейнае існаваньне.

Я спрабаваў - не атрымалася.

Што, вунь тыя непрыгожыя, нявыхаваныя, нікчэмныя, нахабныя дзядзькі і цёткі зь беларускай зомбі-скрыні - яны мне родныя? Або гэтага няздару-пісьменьніка я павінен цаніць болей, чым, скажам, Арундаці Рой - толькі таму, што ён "беларус", а яна - індыянка? Мушу кланяцца ў ножкі таму чыноўніку, мянту, бізнэсоўцу, бо мы "адной крыві"? Разам з Баявым Пупсам Крывіі дружна гаўняць расейцаў, сярод якіх у мяне столькі цудоўных сяброў, каму ён нават шнуркі на ботах няварты завязваць? Любіць усе гэтыя крывакрыжы, сьвятыя дубровы, балцкія субстраты ды іншыя падлеткавыя дрындушкі? Заўзяць за Дзіму Калдуна, ці каго там яшчэ, на Эўрабачаньні? Блін, ды я нават за беларускую зборную на мундыяле ня надта бы перажываў, бо звычайна ўсёй душой заўзяю за афрыканскія каманды.

А яно заўжды так - у межах "нацыі". І чым яна большая, тым большы ў ёй звычайна адсотак сьмецьця, зь якім я нібыта мушу зрадніцца.

Дык што ўвогуле такое гэтая ваша "нацыя", перад якой у мяне, на ваш погляд, мусяць быць "абавязкі"?

Прымусовы шлюб і сэксуальныя дамаганьні - часьцей за ўсё гомасэксуальнага характару, вось што яна такое.

Ізьвініця-прасьціця, вы ўжо самі як-небудзь, безь мяне.

"- Ты ненавідзіш Амэрыку, так?
- Гэта настолькі ж бязглузда, як і любіць яе, - сказаў я. - Я не магу адчуваць да яе ніякіх пачуцьцяў, таму што нерухомасьць мяне не цікавіць.

Несумнеўна, гэта мой вялікі мінус, але я не магу мысьліць у рамках дзяржаўных межаў. Гэтыя ўяўныя лініі настолькі ж нерэальныя для мяне, як эльфы і гномы. Я не магу ўявіць сабе, што гэтыя межы вызначаюць пачатак і канец чагосьці насамрэч важнага для чалавечай душы. Заганы і цноты, радасьць і боль перасякаюць межы, як ім заманецца..."

(Курт Ванэгут, "Цемра-маць")

Вы там, мабыць, ужо падумалі, што быў Будзімір, але ўвесь выйшаў? Выбіла яго варожая хеўра з свабодаўскай сопкі. Дык не, тута я. Уновь прадалжаецца бой!

Чытайце чарговы агляд, камэнтуйце.

Цытаваліся: stetoskop, usovski, charadzei, revanshist, tiradorrus, toshirskij, jakubaniec, whiteruthenian, hurnievic.

На мяне нечакана зьвярнулі ўвагу жыхары беларускага інтэлектуальна-культурнага Алімпу. Сьпярша Адам Глёбус прысьвяціў мне мастацкі твор. Ну, мне так сказалі, што гэта не што іншае, як твор мастацтва. Бо я, чалавек просты і неасьвечаны, прыняў быў яго за асабісты грубіянскі выпад. Пасьля Ігар Бабкоў паставіў мне ультыматум. Можна чакаць, што неўзабаве Зянон прыме якую-небудзь рэзалюцыю па канчатковаму вырашэньню будзіміравага пытаньня, дзе будзе абгрунтавана даводзіцца, што Будзімір - частка вялікай Маскальска-Гэбоўскай Змовы.

З чаго раптам такая ўвага да сьціплага (або нават ня надта сьціплага) працаўніка мышкі і клавіятуры? Назваў крыўцовы тэкст "нацысцкай брыдотай"? Цю, тожа мне навіна! Гурлівы Літвін ужо даўна Крыўца называў нацыстам і цяпер, здаецца, называе. Ці хвалюе гэта каго-небудзь? Анікога не хвалюе. А тут раптам усхвалявала ці ня ўсіх беларускамоўных блогераў. То, можа, Гурлівы меў рацыю, казаўшы, што Дзермант на вачах робіцца духоўным лідэрам сьвядомых адраджэнцаў, кімсьці накшталт гуру або аяталы? А тут яшчэ гэта загадкавае папярэджаньне ад Гуралюка акурат напярэдадні канфлікту - маўляў, не дражніце гусей, кепска скончыцца.

Перабольшваньне, вядома. Каб Глёбус з Бабковым лічылі Дзерманта сваім лідэрам? Сьмешна. Тым ня меньш, яны чамусьці моцна за яго пакрыўдзіліся. Чаму? Як на мой погляд, пакрыўдзіліся не за яго, а - за сябе, дакладней "сваё кола". Прадэманстраваўшы штосьці кшталту карпаратыўнай салідарнасьці. Да жалю, "беларускамоўны беларус" - гэта ўжо само па сабе стала чымсьці кшталту прафэсійнай/цэхавай прыналежнасьці. (Адна мая сяброўка, беларуска зь Пецярбургу, зазірнуўшы ў гэты журнал, запыталася: табе плацяць, каб ты размаўляў па-беларуску?) Ну, а "беларускамоўны інтэлектуал" і пагатоў - з-за адной толькі сваёй рэдкасьці ён успрымае сябе прадстаўніком эліты. А гэта ўласьцівасьць любой эліты - шчыльна гуртавацца і агароджвацца, абараняючыся ад варожай паспалітай большасьці.

Я перакананы, што толькі элітная групаўшчына прымусіла спадара Бабкова публічна выгароджваць Дзерманта, а Глёбуса - абразіць мяне.

Зрэшты, тут узьнікае адно заканамернае пытаньне. Паводле роду сваёй цяперашняй дзейнасьці, я таксама фармальна належу да кола "беларускіх інтэлектуалаў". Ну, не мяшкі ж варочаю, а пішу, значыць інтэлектуал. Да таго ж, інтэлектуал беларускамоўны. Хто мяне ведае асабіста або памятае па форумах tut.by, можа пацьвердзіць, што беларускамоўны зусім не за грошы, а па схільнасьці сэрца. (Хаця ў мяне раз-пораз здараецца алергічная рэакцыя на беларускую мову - з-за таго, што статыстычна гэта пераважна мова умерана правых, правых і ультра-правых. Апошніх, да жалю, болей за ўсіх.) То чаму ж на мяне рэагуюць, як на тое гадкае качаня?

( Чытаць далей )

Вайна - айцец усяго.
(Геракліт Эфэскі)

Што не кажыце, а канфлікт - рухавік прагрэсу. Нават тая бура ў шклянцы вады, мышыная валтузьня і дзіцячы садок - штонікі на лямках, якія ўсе вы маглі назіраць апошнімі тыднямі, мелі плён. У гэтым віртуальным канфлікце выкрышталізавалася адна рэальная праблема, вартая ўвагі і асэнсаваньня.

Вось якую рыфмаванку па яго сьлядах напісаў блогер e_ndrus :

У нашым шматмільённым віртуальным сіці
Усё амаль што як на тым Гаіці
Трасуць нас праўда шчэ не землятрусы
А самі беларусы беларусаў
Крывіч – літвіна, а літвін – русіна
Бы той русін апошняя скаціна
Анарх нацдэма тузгае за плечы
Нацдэм зялёнаму гатовы галаву адсекчы...

Праблему, вартую, на мой погляд, пільнай увагі і асэнсаваньня можна сфармуляваць наступным чынам: ці забавязаныя беларусы трымацца разам, нягледзячы ні на што?

І працытаваны верш, і шэраг іншых выказваньняў у блогах з тае самае нагоды недвухсэнсоўна намякалі на тое, што павінны. Менавіта нягледзячы ні на што. Нам, беларусам, няма чаго дзяліць. Мы ўсе ў адной лодцы і разам павінны рабіць адну справу. Карацей, "сплотимся гордо вкруг родного флага" (с)

Дазвольце катэгарычна з гэтым не згадзіцца. Гэта чыстая выпадковасьць, гульня прыроды і гісторыі - тое, што я беларус. Аднак ні ў якім разе гэта ня ёсьць непарушнай дадзенасьцю. Можна сьвядома абраць пэўную нацыяльную ідэнтычнасьць, якая табе не належыць па факту нараджэньня ў пэўным месцы, у пэўны час, у пэўным асяродку. Усім нам вядомыя імёны рупліўцаў на ніве беларушчыны, што не былі этнічнымі беларусамі, але шчыльна зьвязалі свой лёс зь Беларусьсю (пачэснае месца сярод іх займае Лясны Слон). Зрабіўшы сьвядомы выбар. Гэтак жа сама я, або кожны з вас, мог бы стаць расейцам або гаіцянінам. Я застаўся беларусам.

( Чытаць далей )

Мяне тут нядаўна пан Аляксей моцна ўразіў, назваўшы "віртуальнай асобай". Каб давесьці, што я не сурагат які-небудзь, сьцісла распавяду, што я за чалавек такі. Хаця мне і здаецца, што мае тэксты заслугоўваюць большай увагі, чым мая біяграфія. Але ёсьць яшчэ адна прычына - трэба дапамагчы свайму добрахвотнаму біёграфу, які нястомна вышуквае інфармацыю пра маё жыцьцё.

***

Завуць мяне па пашпарту Зьміцер Галка. Калі вы мяркуеце, што сапраўднае імя - гэта тое, што запісана ў пашпарце, вы памыляецеся. "Зьміцер" - куды больш падобна да "мянушкі", чым "Будзімір". Не да мянушкі нават, а да нейкага ўмоўнага парадкавага нумару. Тут куды ні плюнь, абавязкова ў якога-небудзь чарговага зьміцера патрапіш. Да таго ж, яно нічога ня значыць, гэтае імя. І абрана было больш-меньш выпадкова. Гавораць, нібыта гэта мая прабабка, чытаючы раман, дзе быў галоўны герой "Дмитрий", якім яна захапілася, параіла маім бацькам так мяне назваць. Імаверна, тое быў "Дмитрий Карамазов", што наклала на маю асобу пэўны адбітак. І ўсё-ткі, нават нягледзячы на вельмі цікавае вытлумачэньне майго пашпартнага імя Паўлам Фларэнскім, яно мяне не задавальняе. Няхай Панкавец будзе Зьмітром, калі яму хочацца.

А я застануся Будзімірам. Таму што абраў гэтае імя сьвядома, па схільнасьці сэрца. Дарэчы, у мяне ёсьць адна цікавостка адмыслова для Ляснога Слана. У (бела)рускім фальклёры царом Будзімірам завецца певень, які абуджае сусьвет ад сну і разганяе нячыстую сілу. Упершыню я сустрэў імя Будзімір у Караткевіча - у "Каласах пад сярпом тваім". Дзе мужыкі яго выкарыстоўвалі у якасьці эўфэмізму да агню, калі размаўлялі пра падпал панскай сядзібы. З таго часу запала ў душу.



Памяншальная форма абодвух імёнаў гучыць аднолькава - "Дзіма", таму імя, дадзенае бацькамі, у Будзіміры таксама часткова захоўваецца.

Нарадзіўся ў 1979-ым годзе, у апошні дзень лістапада. Бацька сьцьвярджае, што ў той дзень зьзяла асьляпляльнае сонца, насуперак звычайнай лістападаўскай шэрані. Што, канешне, невыпадкова. :) Першыя колькі гадоў жыцьця правёў у палутарцы на вуліцы Кнорына. Калі мне было тры, ці то чатыры гады мы пераехалі на заходнюю ўскраіну Менску.

Гэта быў не зусім горад. Прынамсі ўнутрыпад'ездны (і часткова ўнутрыдваравы) соцыюм быў не гарадзкі. Усе ведалі адно аднаго, віталіся. Ведалі, да каго можна зьвярнуцца па дапамогу ў якім выпадку. Да настаўніцы - дапамагчы з урокамі, да медсястры - зрабіць уколы, да электрыка - дапамагчы з электрыкай і г.д. Прыгадваю, як мы дружна, усім пад'ездам спрабавалі выцягнуць кацяня, якое звалілася ў вэнтыляцыйную шахту і душаразьдзіральна мяўкала ў кожнай кухні. Хадзілі на дах зь вядром на доўгай вяроўцы, у вядро клалі нейкі ласунак і спрабавалі такім чынам яго выцягнуць. Нешта не атрымалася. Урэшце рэшт давялося разьбіваць сьцяну на першым паверсе.

Зусім побач з нашым шматпавярховікам была вёска. Мы туды хадзілі па маліну і ўсё астатняе, у сажалках лавілі трытонаў і бычкоў. Там я быў неяк праваліўся зімой пад лёд, убягаючы ад бацькі маёй аднаклясьніцы, рудой і рабой, вельмі жвавай і сымпатычнай, падобнай да Піпі Доўгайпанчохі. Ён за мной гнаўся зь сякерай - на штосьці раззлаваны, ня памятаю ўжо, на што. Потым жыхароў вёскі павысялялі, і мы, мясцовае дзяцьвішча, колькі месяцаў штовечар палілі яе - хаты, сараі і г.д. Адмысловая асалода - паліць шыны, а яшчэ назіраць за тым, як разрываецца раскалены шыфер. Зрэшты, сіх-тых гэтая забава каго пазбавіла вока, каго зрабіла кульгавым на ўсё жыцьцё...

( Чытаць далей )

Надоечы, натхніўшыся актыўнасьцю суполкі by_demotivators, я таксама пачаў тое-сёе маляваць. І, апроч іншага, вырашыў намаляваць дэматыватар пра сэксуальную прывабнасьць нацыстоўскай формы - ну, існуе такое меркаваньне, што яна сэксуальная, чулі? Адшукаў у сеціве падхадзяшчы малюначак, прыдумаў подпіс, і выклаў у суполку:



Але нечакана выявілася, што гэты мілы пупс на фотцы - хтобвыдумалі?! - не хто іншы, як вельмішаноўны lesnoi_slon. Гэта ж трэба, які сюрпрыз.

Забаўна.

Ну, гэта мне "забаўна", а Лясны Слон чамусьці раззлаваўся. Ды так, што напісаў вялізную скаргу - ізноў мне на працу. Прачытайце, гэта вельмі цікавы абразчык стукацкага жанру:

Меня зовут Игорь Матюнов, и я оказался вовлеченным в скандал с вашим сотрудником по кличке Будзимир.

Я думаю, у вас уже имеется свое видение ситуации, так что пересказывать произошедшие события не буду. Дело в том, что благодаря неуемной энергии вашего сотрудника банальный сетевой конфликт перерос в шоу, за которым следит весь Байнет и не только. На все можно было бы закрыть глаза, но Будзимир так увлекся происходящим, что потерял всякое представление о рамках разумного. Я и Алексей Дермант в последние дни старались игнорировать происходящее дабы конфликт был исчерпан, по-крайней мере мы обсуждали события в своих блогах и не выходили за их границы. А вот Будзимир, повторюсь, чувство меры утратил.

До сих пор я не реагировал на угрозы и прямые оскорбления со стороны вашего сотрудника. Как вы можете знать, Будзимир в азарте дошел до того, что начал рисовать демотиваторы и выкладывать их в сообществах, сопровождая все это едва ли не угрозами физической расправы. ВСреди прочего появились демотиваторы и с моими личными фотографиями и оскорблениями.

( Чытаць далей )